"To urocze miejsce w sercu Pienin zostało nam darowane przez Opatrzność, a przez kard. Karola Wojtyłę, obecnego Papieża Jana Pawła II, w dniu 11 czerwca 1973 roku oddane na własność Niepokalanej, Matce Kościoła."

Ks. Franciszek Blachnicki

Krościenko położone jest na wysokości ok. 420 m n.p.m. pomiędzy pasmami Pienin, Gorców i Beskidu Sądeckiego, w malowniczej kotlinie górskiej utworzonej przez rzekę Dunajec i potok Krośnica. Pobliskie tereny zaliczane są do najpiękniejszych zakątków Polski. Osobliwością krajobrazową na skalę międzynarodową jest przełom Dunajca. 

Do Krościenka można dojechać autobusami PKS z Krakowa (120km), z Nowego Sącza (48 km), z Nowego Targu (32 km) i z Zakopanego (55 km). Z Rynku, gdzie jest przystanek autobusów PKS, można dojść na Kopią Górkę do Centrum Ruchu Światło-Życie ulicami: Jagiellońską, Targową, T. Kościuszki (do remizy) i ks. F. Blachnickiego.

Zwiedzanie Centrum rozpoczynamy przy figurze Matki Bożej. Jej postać wita wchodzących na Kopią Górkę. W Ruchu Światło-Życie czcimy Maryję szczególnie jako Niepokalaną, Matkę Kościoła. U stóp Maryi tryska źródło, przy nim grecki napis ZOE-tzn.życie. Źródło, z którego nieustannie płynie woda, jest również znakiem dawania siebie. Pierwszym Nowym Człowiekiem, Tym, który oddał siebie do końca, jest Jezus Chrystus, On jest źródłem naszego nowego życia, On daje nam Ducha Świętego. Te prawdy przypominają cytaty z Pisma świętego, wypalone na oparciach ławek ustawionych wokół źródła. 

To miejsce -Niepokalana i Źródło Życia - jest bardzo ważne dla Ruchu Światło - Życie. Tutaj w święto Matki Kościoła, 11 czerwca 1973 roku, ks. Karol Wojtyła zawierzył Maryi Kopią Górkę i cały ruch oazowy.

Zwracamy się teraz w stronę domu. Na frontonie dostrzegamy najpierw witraż z dwoma greckimi słowami FOS-światło i ZOE-życie (napisane są po grecku). Od niego odchodzą witraże-promienie. Kompozycja ta znajduje się w tylnej ścianie kaplicy Chrystusa Sługi. Poniżej, pod bardziej skośnym dachem, jest okno dawnej, pierwszej kaplicy pod wezwaniem Matki kościoła. Dziś to pomieszczenie służy osobom, które chcąc poznać historię Ruchu, korzystają z materiałów archiwalnych. Na tym samym piętrze znajdują się jeszcze zakrystia i pokoje mieszkalne. Na niższej kondygnacji jest pokój Ojca, pokój gościnny, sekretariat ogólny i sekretariat Centralnej Diakoni Oaz Rekolekcyjnych.

Pokój Ojca, czyli ks. Franciszka Blachnickiego, dziś Sługi Bożego, zawiera cenne pamiątki. Są fotografie, przedmioty codziennego użytku, meble. Szczególnie cenne są fotografie: Józefa i Marii z Millerów Blachnickich, 19-letniego Franciszka w oświęcimskim pasiaku - więzień nr 1201, księży więźniów obozów koncentracyjnych na audiencji u Ojca Świętego Pawła VI (roku 1972). Jest też "prorocza" fotografia, wykonana podczas Jubileuszu Młodych w Rzymie w roku 1984, przed audiencją u Ojca Świętego Jana Pawła II. Przygotowując się do niej, stanęli kolejno: ks. Franciszek Blachnicki- założyciel Ruchu i jego moderator krajowy, a za nim dwaj jego następcy: ks. Wojciech Danielski (moderator krajowy w latach 1982-1985) i ks. Henryk Bolczyk (moderator krajowy od roku 1986).

Wyposażenie pokoju jest bardzo skromne. Imponująco wygląda tylko (ze względu na rozmiary) biurko, przy którym pracował ks. Franciszek Blachnicki. Do pokoju Ojca przylega pokój gościnny, tradycyjnie zwany zielonym, od koloru dominującego w jego poprzednim wystroju. W tym pokoju szczególnie cenne pamiątki to: figurka Matki Bożej z pierwszej kaplicy i kroniki, w których zaznaczają swoją obecność goście tego domu. W jadalni na ścianie namalowana jest ryba, która podsuwa myśl o pierwszych wyznawcach Chrystusa, którzy "trwali w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach" (por. Dz 2, 42)

Kierujemy się teraz ku schodom. Lewa część prowadzi do sekretariatu ogólnego, prawa - do kaplicy Chrystusa Sługi.

Kaplica Chrystusa Sługi. Powstała w roku 1976. Projektował ją i wykonał Wiesław Daroch, nadając artystyczny kształt ideom przekładanym przez ks. Franciszka Blachnickiego. 6 czerwca 1976 roku, w uroczystość Zesłania Ducha Świętego, kaplicę poświęcił metropolita krakowski ks. kard. Karol Wojtyła. W roku 1999 biskup tarnowski, a zarazem delegat Episkopatu polski ds. Ruchu Światło-Życie, ks. bp Wiktor Skworc nadał jej przywilej Kościoła Wielkiego Jubileuszu 2000-lecia narodzin naszego Pana Jezusa Chrystusa. Wystrój kaplicy został pomyślany tak, aby każdy jego element o tym ideale przypominał. W klimat tego miejsca wprowadza tablica "Christos Diakonos", zawieszona po lewej stronie schodów. Widnieją na niej słowa z Listu św. Pawła do Filipian (2, 5-11). Ku ołtarzowi "prowadzą" trzy obrazy. Temat każdego z nich nawiązuje do służby. Pierwszy obraz przedstawia kuszenie Pana Jezusa na pustyni (Mt 4, 1-11; Łk 4, 1-13). Szatan ukazany jest jako cień na piasku, otoczony czerwoną poświatą.

Drugi z obrazów ma przywołać dialog Pana Jezusa z matką synów Zebedeusza (Mt20,20-28).

Trzeci obraz ukazuje Pana Jezusa, który podczas Ostatniej Wieczerzy umywa uczniom nogi. Drugi i trzeci obraz pokazują więc, w jaki sposób, w jakim duchu i wobec kogo należy pełnić służbę.

Tak przygotowani dochodzimy do ołtarza, za którym figura Chrystusa na tle witraża przedstawia moment chrztu w Jordanie. Przyjęciem chrztu Janowego Jezus rozpoczyna swoją publiczną działalność - objawianie słowem i czynem, od kogo i w jakim celu przyszedł na świat. Przyszedł, aby wypełnić plan zbawienia zamierzony przez Boga Ojca. Artysta przedstawił Chrystusa w geście oddawania się Ojcu. Jezus wznosi ręce, wkładając swoje dłonie w dłonie Ojca. Ojciec przyjmuje oddanie się Syna. Jego dłonie, widoczne w witrażu, okalają jak gdyby ramiona i głowę Syna. Nad głową Chrystusa gołębica wzlatuje ku górze. - Jezus został namaszczony Duchem Świętym, aby w Nim dokonać dzieła, które powierzył Mu Ojciec.

Przesłanie płynące z tak wyrażonej sceny chrztu Chrystusa w Jordanie, jest streszczeniem programu formacyjnego Ruchu Światło-Życie. Celem Ruchu jest bowiem prowadzenie ludzi ku dojrzałości chrześcijańskiej. Dojrzały chrześcijanin żyje w zgodzie z wolą Bożą. Rozpoznaje ją słuchając słowa Bożego, modląc się. Moc do jej wypełniania czerpie z sakramentów świętych, zwłaszcza z Eucharystii. Za pulpitem słowa Bożego umieszczono więc napis po grecku napisany (greckie: światło). Po stronie zaś tabernakulum widnieje napis po grecku napisany (greckie: życie). Jezus Eucharystyczny jest chlebem życia, pokarmem pielgrzymujących przez ziemię do domu Ojca. Przyjmowanie Go w Eucharystii domaga się żywej wiary i trwania we wspólnocie z bliźnimi. Te prawdy przywołuje kształt tabernakulum. Srebrzyste trójkąty, wśród których jest umieszczone, przypominają zasłony namiotu. W czasie wędrówki Ludu Wybranego do Ziemi Obiecanej Mojżesz postawił na pustyni namiot, w którym spotykał się z Bogiem, w którym Bóg rozmawiał z nim twarzą w twarz, jak się rozmawia z przyjacielem". Mojżesz nazwał to miejsce Namiotem Spotkania (por. Wj 33,7-11). 

Praktykę codziennej osobistej modlitwy nazywa się w Ruchu Światło-Życie właśnie Namiotem Spotkania, dla podkreślenia istoty modlitwy, którą jest spotkanie z Bogiem żywym. Zaleca się, aby na modlitwę przeznaczać co najmniej 15 minut dziennie, i jeśli to tylko możliwe, modlić się przed Najświętszym Sakramentem.

Drzwiczki tabernakulum pokryte są małymi okręgami, tworzącymi jeden duży okrąg. Ten symbol można odczytywać w różny sposób: jako znak jednego chleba, złożonego z wielu ziaren (po otwarciu tabernakulum powstaje znak przełamanego chleba); jako znak wspólnoty, łączącej wiele osób (gdy trwam w jedności z Bogiem, jestem we wspólnocie z innymi); jako znak Kościoła - Mistycznego Ciała Chrystusa, składającego się z wielu członków; jako znak Kościoła, będącego wspólnotą wspólnot.

Przed tabernakulum pali się lampka oliwna. Jej płomyk jest znakiem żywej wiary, z którą winniśmy przystępować do Boga. Podtrzymywanie tego płomienia wymaga pewnej troski, pewnego wysiłku, podobnie jak podtrzymywanie i rozwijanie żywej wiary w człowieku domaga się jego współpracy z łaską Boga, co nie jest możliwe bez trudu i wyrzeczeń.

Nie jesteśmy w tym sami. Towarzyszy nam, wspiera nasze wysiłki i ochrania nowe życie w nas Maryja - Matka Kościoła, Przewodniczka na drodze wiary. Dlatego Jej wizerunek (płaskorzeźba) został umieszczony pośrodku kaplicy. Ona, Służebnica Pańska, przedstawiona w postawie adoracji i przyjmowania woli Bożej (na klęcząco, ze złożonymi rękoma) jest wśród zgromadzonych, jest w Kościele - błogosławiona, która uwierzyła". Niepokalana jest dla uczestników Ruchu wzorem relacji człowieka do Boga.

Gdy wychodzimy z kaplicy, spoglądamy na witraż w tylnej ścianie. Widzimy w nim znane nam już dwa greckie słowa "światło - życie", splecione są ze sobą nierozerwalnie literą "omega" i tworzące krzyż. To znak zobowiązujący do poddawania życia światłu, czyli do życia według poznanych i uznanych prawd i praw.

Założyciel Ruchu, ks. Franciszek Blachnicki, wskazuje na pięć źródeł światła, którymi dla chrześcijanina są: 

rozum, 

sumienie, 

słowo Boże, 

Jezus Chrystus 

i Kościół. 

Radykalne poddawanie życia światłu możliwe jest dzięki Duchowi Świętemu (Jego symbolem jest grecka litera "omega"), sprawcy nowego, Bożego życia w nas; nierozdzielnie wiąże się ono z krzyżem Chrystusowym i naszym.

Opuszczamy kaplicę, by udać się do Namiotu Spotkania

To drewniany budynek, kryty gontem, postawiony na podmurówce z kamieni z Dunajca. Usytuowany nieco dalej za domem na stoku Kopiej Górki. Wzniesiony w roku 1973 jako miejsce gromadzenia się na modlitwę, konferencje, pogodne wieczory. Przeznaczenie tego miejsca i jego wymowę zaplanował założyciel Ruchu. Forma artystyczna jest dziełem Wiesława Darocha. Budowla ta swoim wyglądem - 8 dużych otworów okiennych i 3 bramy z zamocowanymi na nich bryłami kolorowego szkła - ma przypominać Nową Jerozolimę, opisaną w księdze Apokalipsy św. Jana 21,9-12. Opis ten znajdujemy na tablicy umieszczonej przy schodach prowadzących do Namiotu Światła.

Ogromna lampa (400 kg wagi) zawieszona pośrodku sufitu, zbudowana z kolorowego szkła, przypomina słowa z Apokalipsy (Ap 21,11b). Można widzieć w niej symbol człowieka nowego, dojrzałego chrześcijanina.

Wokół dużej lampy na suficie umieszczono 12 małych światełek. Przypominają one języki ogniste, w postaci których Duch Święty zstąpił na Apostołów w Wieczerniku. W Namiocie Światła co roku w uroczystość Zesłania Ducha Świętego gromadzą się odpowiedzialni ruchu - moderatorzy i animatorzy, aby we wspólnej modlitwie wypraszać łaski, dary Ducha Świętego na czas letnich rekolekcji, zarówno dla uczestników, jak i dla prowadzących. Stąd zabierają oni świece oazy, zapalone od jednej wielkiej świecy roku, dla której przygotowano specjalny brzozowy świecznik

Świeca roku - zgodnie z myślą założyciela Ruchu - powinna być wykonana z ogarków świec oazy, które pozostały po minionych wakacjach. Chodzi tu również o wyraźny znak dawania siebie, spalania się w służbie dla bliźnich, aby z tego dawania życia rodziło się nowe życie. W Ruchu obowiązuje zasada: życie z życia. Tylko ten, kto sam żyje życiem Bożym, jako nowy człowiek, może wprowadzać w to życie innych ludzi.

Świeca oazy jest zewnętrznym znakiem jedności każdej oazy ze wszystkimi grupami przeżywającymi rekolekcje według programu Ruchu Światło-Życie. Świece te poświęca się 2 lutego, w święto Ofiarowania Pańskiego, które w Ruchu obchodzi się jako Dzień Światła. Światło na oświecenie pogan i chwała ludu Twego, Izraela - mówi o Chrystusie w liturgii tego dnia starzec Symeon. Symbolika świecy oazy jest w Ruchu również bardzo bogata. Korzeń drzewa, przypominający swoim kształtem krzew, służy jako pulpit słowa Bożego. Z krzewu gorejącego na pustyni przemówił do Mojżesza Bóg. Najpełniejszą wypowiedzią Boga, skierowaną do człowieka, jest Jezus Chrystus. Właśnie o Nim mówi początek Ewangelii św. Jana, wypalony na drewnianej płycie pulpitu. Nawiązując do tej prawdy ks. Franciszek Blachnicki wprowadził w Ruchu praktykę "słowa życia". Na każdy dzień oazy przeznaczone są określone słowa, wybrane z Pisma świętego, które uczestnicy starają się wprowadzić w swoje życie. Słowo Boże staje się dla człowieka słowem życia, gdy przyjmuje on je jako normę swojego postępowania. Każdego dnia oazy stawia się na tym pulpicie "słowo życia", przeznaczone dla grupy przeżywającej swoje rekolekcje tu, na Kopiej Górce, w Centrum Światło-Życie.

Także pod stropem Namiotu zamieszczono kilka innych cytatów biblijnych. Wszystkie mówią o świetle. Takie nasycenie przestrzeni słowem Boga ułatwia otwieranie się na jego łaskę.

Schodami za Namiotem Światła możemy udać się na wierzchołek Kopiej Górki.

SZCZYT Kopiej Górki. Rozciąga się stąd widok na Dunajec i na wzgórza położone na drugim brzegu. Najwyższe wzniesienie na horyzoncie to góra Błyszcz, a w geografii oazowej - góra Tabor. Jest to miejsce pierwszych oazowych dni wspólnoty. Od początku lat siedemdziesiątych uczestniczył w nich również kardynał Karol Wojtyła.

Krzyż, który dziś wznosi się na szczycie Kopiej Górki, stanął tu w roku 1984 po śmierci ks. Jerzego Popiełuszki. Postawiono go w tym samym miejscu, gdzie wcześniej umieścili krzyż członkowie Solidarności", przeżywający w roku 1981 swoje rekolekcje w Centrum Ruchu Światło-Życie. Do oazy zaprosił ich ks. Franciszek Blachnicki, gdy w grudniu 1980 roku prowadził rekolekcje ewangelizacyjne dla stoczniowców w Gdyni. Krzyż "Solidarności" usunęli jednak "nieznani sprawcy".

Grupom oazowym zwiedzającym Kopią Górkę proponujemy w tym miejscu modlitwę za ludzi, którzy oddawali swoje życie, abyśmy mogli żyć w wolnej Ojczyźnie.

Od krzyża kierujemy się w lewo w dół ku schodom prowadzącym do Wieczernika Jana Pawła II. Warto udać się ku schodom głównym. Stojąc u ich szczytu można ogarnąć okiem cały obszar Wieczernika oraz przestrzeń poza nim.

WIECZERNIK Jana Pawła II.

Wybór kard. Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową, jego wezwanie do Polaków: "o przeciwstawianie się wszystkiemu, co uwłacza ludzkiej godności i poniża obyczaje zdrowego społeczeństwa, co czasem może aż zagrażać jego egzystencji i dobru wspólnemu, co może umniejszać jego wkład do wspólnego skarbca ludzkości, narodów chrześcijańskich, Chrystusowego Kościoła", były impulsem do podjęcia przez Ruch Światło-Życie diakonii wyzwolenia i do zainicjowania Krucjaty Wyzwolenia Człowieka.

Celem Krucjaty Wyzwolenia Człowieka jest ratowanie człowieka i narodu z różnych zniewoleń i zagrożeń. Prawdziwego wyzwolenia człowieka może dokonać tylko Chrystus mocą swego Ducha, dlatego Krucjata widzi swoją działalność jako kontynuowanie misji Chrystusa, jako prowadzenie ludzi do życia w wolności dzieci Bożych. Właśnie to dzieło Krucjaty Wyzwolenia Człowieka było darem Ruchu Światło-Życie dla Ojca Świętego Jana Pawła II podczas jego pierwszej pielgrzymki do Polski. Gdy stało się wiadome, że Ojciec Święty odwiedzi ojczyznę, w Krościenku oprócz przygotowań duchowych trwały przygotowania do spotkania uczestników Ruchu z Janem Pawłem II. Powstał wówczas na stoku Kopiej Górki amfiteatr, który może pomieścić 3000 osób. W nim 7 czerwca 1979 roku wieczorem odbyło się nabożeństwo rozpoczynające pielgrzymkę, po czym ponad 2000 osób wyruszyło pieszo do Nowego Targu, aby następnego dnia, 8 czerwca, spotkać się z Ojcem Świętym. Moment spotkania był okazją do publicznego proklamowania Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Okoliczności powstania Wieczernika Jana Pawła II zdecydowały o jego wystroju.

Drewniane podium z metalową konstrukcją, na którym umieszczony jest ołtarz, ma przypominać łódź. Na jej żaglach widnieje herb Krucjaty Wyzwolenia Człowieka: krzyż z podpisanymi pod nim literami "M" - z prawej strony i "m" - z lewej strony. "M" - oznacza Maryję, "m" to my. My - uczestnicy Ruchu Światło-Życie, członkowie Krucjaty Wyzwolenia Człowieka razem z Maryją stajemy pod krzyżem Chrystusa, aby w Jego mocy nieść ratunek ludziom zniewolonym.

Dla podkreślenia sakralnego charakteru Wieczernika Jana Pawła II, otoczono go stacjami Drogi Krzyżowej. Między ostatnią stacją Drogi Krzyżowej a domem stanęła w roku 1999 dzwonnica.

Kierujemy się teraz ku "domkowi", który w ostatnim czasie znacznie się rozrósł.

"DOMEK". W "domku" mieści się teraz Stanica nr 1 Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Zadaniem każdej stanicy jest formowanie członków Krucjaty i szerzenie jej idei przez różnego rodzaju akcje.

Stanica nr 1 w Krościenku czyni to wydając pismo Krucjaty Wyzwolenia Człowieka pt. "Eleuteria" oraz prowadząc różnego rodzaju rekolekcje, kursy, warsztaty dla osób pragnących nieść wyzwolenie innym. Pracuje w niej zespół diakonii wyzwolenia, któremu przewodniczy Moderator Krajowy KWC. Tu można zasięgnąć informacji, wyjaśnić wątpliwości, prosić o radę i pomoc, zgłaszać propozycje działań i składać świadectwo czynów wyzwolenia. W tej stanicy przechowywana jest pierwsza Księga Czynów Wyzwolenia, do której swoje błogosławieństwo wpisał Ojciec Święty Jan Paweł II. Uczynił to 7 czerwca 1979 roku w Oświęcimiu, po wyjściu z celi śmierci ojca Maksymiliana Kolbego. Księga zawiera nazwiska członków-założycieli Krucjaty. Jest znakiem daru Ruchu Światło-Życie dla Ojca Świętego, daru, który trwa i rozwija się. Podczas Godziny Odpowiedzialności i Misji w dniu wspólnoty każdego turnusu oaz wnosi się uroczyście do zgromadzenia tę księgę-symbol. Do niej wkładają swoje deklaracje przynależności nowi członkowie Krucjaty.

W domku" mieszczą się jeszcze Diakonia Słowa i Diakonia Środków Przekazu. W Diakonii Słowa można zaopatrzyć się w wydawnictwa Ruchu Światło-Życie: w książki ks. Franciszka Blachnickiego i w książki mówiące o nim, w materiały formacyjne Ruchu Światło-Życie i Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, w nagrania, widokówki, znaczki itp.

ZAPLECZE

Trzeba jeszcze wspomnieć o zapleczu. Stanowią je przede wszystkim ludzie, którzy tu posługują. Wśród nich są osoby, które towarzyszyły ks. Franciszkowi Blachnickiemu od początku jego kapłańskiej drogi.

Centrum ma swojego moderatora księdza oraz zespół diakonii stałej - osoby z Instytutu Niepokalanej Matki Kościoła. W czasie wakacji rozmaite posługi podejmują członkowie Ruchu Światło-Życie, a także jego sympatycy. O życiu centrum informuje "List z Kopiej Górki" oraz "Oaza"- pismo Ruchu Światło-Życie.

Z myślą o grupach odwiedzających to miejsce w sadzie poniżej Wieczernika ustawiono stoły i ławki. Można tu spotykać się na dzieleniu się słowem Bożym czy też znaleźć chwilę odpoczynku podczas wędrówki. W dniach wielkich zgromadzeń w pomieszczeniach pod ołtarzem Wieczernika jest uruchomiony punkt sanitarny.

Jagiellońska 100

W Krościenku jest jeszcze jedno miejsce związane z ks. Franciszkiem Blachnickim i Ruchem Światło-Życie, to Jagiellońska 100. Dom ten nabył ks. Franciszek Blachnicki w tym samym czasie i podobnie jak dom na Kopiej Górce. W latach 80. rozbudowywany, jest dziś centralnym domem rekolekcyjnym dla Domowego Kościoła - wspólnot rodzinnych Ruchu Światło-Życie.

Zwiedzanie Kopiej Górki warto zakończyć przy figurze Niepokalanej.

Materiały za: http://www-users.mat.uni.torun.pl/~pawcio/oaza/1/kroscienko.html

Centrum Ruchu Światło-Życie
34-450 Krościenko n. Dunajcem, ul. Ks. Franciszka Blachnickiego 2
tel.(0-18) 262-32-35